Páskir og hvítusunna vóru upprunaliga jødiskar hátíðir. Men júst á hesum hátíðum hendu tær stóru kristnu hendingarnar – deyði og uppreisn Kristusar, og at Heilagi Andin kom. Bæði jødar og kristin halda páskir og hvítusunnu, men við ymiskum innihaldi.

Sambært søgufrøðingum byrjaðu tey kristnu at halda jól í fyrru helvt av 300-talinum, meðan advent fyrst varð skipað í seinnu helvt av 400-talinum. Í hesum tíðarskeiði var Noreg, sum kunnugt, eitt heiðið samfelag, og vit praktiseraðu okkara heidna vetrarblót í hesum árstíðum.

Adventstíðin er fyrireiking til hátíðina til minnis um føðing Jesu. Slíkar fyrireikingar vóru helst sterkari fyrr í tíðini – bæði adventstíðin og føstutíðin undan páskum. Í evangeliskum umhvørvi er vektleggingin av hesum fyrireikingum ivaleyst ymisk. Eg haldi, at øll eru samd um, at tað er gott við eyka ljósi í myrku adventstíðini.

Vit hava nevnt, at advent vísir á tað, sum hendi – Jesu fyrsta koma – og tað er týdningarmikið. Men kanska er tað enn týdningarmiklari at hyggja fram á leið. Tí vit vænta Jesus aftur – ikki sum eitt lítið barn, men sum okkara Frelsara, Kong og Messias.

Í 1. Kor 16,22 hava vit tað arameiska orðatakið Maran ata, sum merkir: Harrin kemur. Boðskapurin um afturkomu Harrans varð kunngjørdur longu frá fyrstu kristnu tíð. Legg merki til, hvat Paulus sigur í 1. Tess 4,15: „Tí at hetta siga vit tykkum, við einum orði Harrans, at vit, sum liva og verða eftir til komu Harrans, skulu als ikki koma undan teimum, sum sovnað eru burtur;“ Út frá hesum skilja vit, at Paulus væntaði, at Jesus skuldi koma aftur longu meðan hann enn var á lívi. Júst hetta er tann rætti mátin at bíða eftir Harranum. Hann kann koma nær sum helst.

Tá ið eg varð umvendur várið 1958, vóru ofta bíbliuvikur í missiónshúsunum. Ikki sjáldan var evnið „Endatíðin“ ella „Koma Harrans“. Sannleikin um burturtøkuna varð boðaður við slíkari tyngd, at vit ofta hugsaðu: Kanska kemur Jesus í nátt! Hetta er ikki sveimarí, men realisma.

Men samstundis hava vit greið orð Jesu: „Men um tann dag og tíma veit eingin, sjálvt ikki himmalsins einglar, ei heldur sonurin, men eina faðirin einsamallur.“ Matt 24,36.

Tí er tann, sum gevur seg út fyri at kunna rokna út dag ella ár fyri komu Harrans, fullkomiliga á skeivari leið. Hetta kann avvísast sum ranglæra.

Jesus átalaði fariseararnar og saddukeararnar: „Útsjónd himmalsins duga tit á at skyna; men tíðartekinini kunnu tit ikki týða!“ Matt 16,3b. Eitt týðiligt tekin í okkara tíð er fikutræið (Ísrael). „Men lærið líknilsið av fikutræinum. Tá ið gróðurin er komin í greinarnar og leyvið fer at spretta, tá vita tit, at summarið er í nánd.“ Matt 24,32.

Í Opb 22,20 hava vit bønarópið: „Amen, ja, kom, Harri Jesus.“ Hetta er svar teirra trúgvandi upp á seinastu heilsan Jesu til okkara. Øll trúgvandi kunnu gleða seg til afturkomu Jesu. Tað verður besti dagur í okkara lívi. Men tað eru trúgvandi í okkara tíð, sum gleða seg serliga nógv til henda dagin – tað eru tey, sum líða likamliga fyri Jesu navns skuld. Forfylging hoyrir ikki bara fortíðini til. Hvønn dag verða kristin menniskju avrættað, bert tí at tey ikki vilja avnokta trúnna á Jesus.

„Amen, ja, kom, Harri Jesus.“

Umsett úr blaðnum: Evangelisten