Aftur til forsíðu

Hann ber okkum

Hann ber okkum

Skrivað: C. Bartholdy
Týtt: Henry D. Joensen

“Alt at ellisárum eri eg hin sami; eg beri tykkum, til hárini á tykkum grána; eg lyfti og fari undir tykkum, eg beri og bjargi tykkum” (Jes 46,4).

Hugsið tykkum, at Bíblian rúmar slíkum orðum. Hugsið tykkum, at okkara trúfasti Gud og faðir í Himlinum hevur givið okkum slíkt lyfti. Hví bera vit tá ótta? Eisini Sálmur 139 í Gamla Testamenti, er á sama hátt eisini eyðkendur fyri somu lyfti: “Fyri aftan, fyri framman ert tú um meg, og hond tína hevur tú á meg lagt. Tað er mær ov undurfult at skilja, ov høgt, eg eri ei førur fyri tí” (5.-6. vers).

Vit fata tað heldur ikki. Vit skilja ikki, at Gud vil knýta seg soleiðis at okkum. Vit hava tó sæð hann, sum tey gomlu gudsóttandi fólkini høvdu so tokutar hugsanir um. “Hann, sum tá ið hann var í Guds mynd, men avklæddi seg hana, í tí hann tók á seg tænara mynd og gjørdist monnum líkur, setti seg sjálvan lágt og var lýðin til deyðan”. Gud sjálvur kom til okkara. “Eg havi hoyrt tíðindi um teg, men nú hava eygu míni sæð teg,” sigur Job við Gud, tá ið Gud gav seg til kennar fyri honum. Men tað sum síðan hendi teimum heilt fáu útvaldu, hava vit nú part í í nógv størri mun. Tí vit hava sæð hann, sum er ljómin av Guds dýrd og myndin av veru hansara.

Tí eru øll Guds lyfti í Gomlu Pakt – eisini hetta frá Jesaja 46 – skrivað við blóði, innsiglað, staðfest við Jesu deyða á krossinum langa fríggjadag.

Eg eri illa gongdur í løtuni. Komi neyvan nakra staðni longur. Eri vorðin alt meira bangin fyri at líta aftur um bak, kann enda við einum falli. Alt óreint og døkt, sum mítt egna ego hevur forvolt, ger ein ótryggan. Tað skal so nógv til at bjarga mær. Vit eru øll vorðin keypt – ja, dýrt. Tað hevur kostað Gudi nógv at kunna lova tað, Jesaja skrivar í kap. 46,4.

Tað orð, tað orð meg tryggan ger

og er mítt akker besta.

(Slb. 478,4)

A+