Hann er Harrin, mín hirði

Hvør er Hann? Hann er dómararnir hjá Sámueli (1. Sám. 3,19-21; 7,15). Hann er ljóðið av fótafetum dygst uppi í bakatrøunum (2. Sám. 5,24). Hann er kongskrúna Dávids (2. Sám. 8,15). Hann er rótskot Ísais (Róm. 15,12). Hann er dýrd Sálomons (1.Kong.4,20-34)

Hann er døggin á grønar nálir, og Hann er æl á turrari jørð (5. Mós. 32,2). Hann er heystregn og várregn (5. Mós. 11,14). Hann er vatnið í oyðimørkini, og Hann er áirnar á reynunum (Jes. 43,20). Hann er norðanvindurin og sunnangulið, ið blásti gjøgnum urtagarð mín (Hás. 4,16).

Hvør er Hann? Hann er tann, sum sál mín elskar (Hás. 3,1). Hann er ljósleittur og reyður og ber av tíggju túsundum (Hás. 5,10). Hann er Sárons rósa og liljan í dølunum (Hás. 2,1). Hann er angin av nardussmyrsli (Hás. 1,12). Hann er løkurin, ið rennur av Libanon (Hás. 4,15). Hann er størri enn templið (Matt. 12,6). Hann er lærari í rættvísi (Jóel 2,23 V.D.). Hann er uggarin (Rut 4,15). Hann er talsmaðurin (Jóh. 15,26). Hann er mín sól (Sálm. 84,12 og Opb. 21,23). Hann er mín skjøldur (1. Mós. 15,1). Hann er mín klettur (1. Kor. 10,4). Hann er mín stavur (Sálm. 23,4). Hann er mín borg (Sálm. 46,8). Hann er vinur mín (Hás. 2,16 og Ják. 2,23). Hann er mín klettur, mítt virki og mín skjøldur, og hann er mítt høli og mín bjargingarmaður (2. Sám. 22,2-3).

Hann er Harrin, mín hirði, ongan sakn eg kenni. Hann letur meg liggja á grønum fløtum og leiðir meg til hvíldaráir. Hann sál mína lívgar og beinir meg á rætta leið fyri navn sítt (Sálm. 23,1-3). Hann er undur, ráðgevi, veldigur Gud, ævinnar faðir og friðarhøvdingi (Jes. 9,6). Hann er dýrd Zions, Jerusalems (Opb. 21,10-11). Hann er varðmaður Ísraels (Sálm. 121,4). Hann er eldurin á Karmel (1. Kong. 18,38). Hann er krukkan við salvuni, sum ongantíð tømist (Mark. 14,3). Hann er hetjan frá Bozra (Jes. 63,1).

Hann var deyður, men er livandi um aldur og allar ævir (Opb. 1,18)

Hann er varðmaðurin í Ezekiel (Ezek. 33,7). Hann er hin línklæddi maðurin (Ezek. 9,3). Hann er tann, sum trónar yvir kerubunum (Sálm. 80,2). Hann er lívsandin frá teimum fýra vindunum (Sak. 6,5). Hann er Gud Dánjals (Dán. 6,27) og fjórði maðurin í eldovninum (Dán. 3,25). Hann er hondin á vegginum í kongshøll Belsazzars (Dán. 5,5). Hann er steinurin, sum smildraði myndina, og síðani fylti alla jørðina (Dán. 2,34-35). Hann er tann, sum endurreisir templið, maðurin við málistongini og Ezekiels tempul (Ezek. 40,5). Hann er dupultáin (Ezek. 47,9 V.D.), og morgunin uttan skýggj (2. Sám. 23,4 V.D.). Hann er várregnið, sum vætir jørðina (Hós. 6,3), og balsam frá Gilead (Jer. 46,11). Hann er slóðarin (Mika 2,13). Hann er keldan, lindin í Dávids húsi móti synd og óreinsku (Zak. 13,1).

Hann er tann, sum teir hava gjøgnumgatað (Zak. 12,10), og boðberi sáttmálans, “paktareingilin” (Málaki 3,1 V.D.), sum vit stunda eftir. Hann er ljós heimsins (Matt. 5,14) og hetjan frá Golgata (Zef.3,17 og Jóh. 19,30). Hann er leyvan av Juda (Opb. 5,5 V.D.), og hin bjarta morgunstjørnan (Opb. 22,16). Hann er alfa og omega (Opb. 22,13). Hann er upphavið og endin, hann er hin fyrsti og hin síðsti (Opb. 22,13). Hann er tann, sum var, og sum er og tann síðsti (Opb. 1,4). Hann er tann, sum kemur í skýggjunum, og hvørt eyga skal síggja Hann, og allar ættargreinir á jørðini skulu gráta so sáran uppi yvir honum (Opb. 1,7). Hvør er Hann?

Hann er Jesus Kristus, Messias, sonur hins livandi Guds (Matt. 16,16). Hann er Frelsari heimsins (1. Jóh. 4,14), Guds lambið, sum ber synd heimsins (Jóh. 1,29). Hann er bót fyri syndirnar í øllum heiminum (1. Jóh. 2,2), hin krossfesti og upprisni. Hann var deyður, men sí, Hann er livandi um aldur og allar ævir (Opb. 1,18).

Effie Campbell umsetti