„Vakið tí, tí at tit vita hvørki dagin ella tíman! “
Matt.25,13

Hvussu ber tað til, at menniskju bara seta spurnartekin við Gud, tá ið ein størri vanlukka hendir? Er tað ikki týdningarmikið og umráðandi at hava Gud við sær altíð? Gud hevur ikki ábyrgd av náttúruvanlukkum, sum hava eina natúrliga frágreiðing; men hann hevur meira enn eina ferð brúkt eina vanlukku sum ávaring, t.d. flóðina á Nóa døgum ella plágurnar í Egyptalandi. Gud loyvir nøkrum, sum er nóg ógvisligt, so tað fær rist menniskju upp úr teirra fullkomnu líkasælu og dølskni fyri í minsta lagi at vekja til lívs teirra moralsku samvitsku.
Effie Campbell umsetti